Download hier vast drie tips
op weg naar Ouderschap vanuit Liefde & Lef!

Het zijn net kinderen

14 maart 2019 • Geen categorie

Radiostilte
De afgelopen week had ik geen inspiratie voor een column. Het zat er gewoon even niet in. Overal waar ik was, overal waar ik keek, raakte ik ontmoedigd. En raakte ik in de war. Was iedereen het dan vergeten? Wist niemand dan meer hoe het was? Was ik dan de enige die nog kon terugdenken aan die tijd? De tijd van vallen en opstaan. Van fouten maken, je pijn doen en dan heel hard huilen. Van stampvoeten, schreeuwen en vooral heel boos zijn. Van de dikke tranen en nog dikkere snottebellen!

Was iedereen het vergeten?
Was iedereen het dan echt vergeten? En in plaats van dat er minder vragen kwamen, kwamen er steeds meer. En deze stapelde zich op en riepen weer nieuwe vragen op. Het kon toch niet zo zijn dat….? Of hoe was het toch mogelijk dat….? En ik liep leeg. Was op. Er was even niets meer over om over te schrijven. En dus liet ik los.

Loslaten
En dat was heel bevrijdend. Dat loslaten. In de totale chaos van al die vragen en van al die onbeantwoorde verlangens, liet ik los. Want ik wist het ook even niet meer. Ik wist het echt niet meer. En voor een persoon die altijd heel positief is en overal kansen en mogelijkheden ziet, was dat best even een dingetje. Maar ja, er was even niets meer.

Vroeger
Vroeger raakte ik hier nog wel van in paniek. Dan was het zo overheersend en allesomvattend, dat ik zo overstuur raakte, dat paniek het enige was wat overbleef. Tegenwoordig voel ik hem aankomen en ben ik de paniek voor. Door los te laten. En dat is soms heel moeilijk. Dat is bij tijd en wijlen heel confronterend. Want als je loslaat, kan het ook verdwijnen. Dan is alle pijn en moeite voor niets geweest. Alle bloed, zweet en tranen voor noppes, nada. En dan rest er niets anders dan leegte, wanhoop en niks. Dat denk ik dan, he, in de laatste poging toch nog even vast te houden….

Nu
Maar tegenwoordig weet ik dat loslaten niets anders is dan me overgeven aan wat er is. Het Is. Ik laat los wat ik niet kan veranderen en laat los wat er moet gebeuren. De oplossing dient zich dan vaak heel snel weer aan. Zonder dat ik het zo had kunnen bedenken. En die oplossing is vaak nog mooier, beter, handiger, behulpzamer en zinvoller dan ik zelf ooit had kunnen bedenken. Want als ik vast houd aan wat ik heb, zal ik altijd krijgen wat ik al heb. En als ik durf los te laten en durf te ontvangen wat er ook mag zijn, kunnen er magische dingen gebeuren. Weet ik inmiddels.

Toen we nog kinderen waren
Maar waar raakte ik nu zo van bijna-in-paniek? Wat raakte me nu zo diep dat ik even leeg was? Van de manier waarop we soms met onze kinderen omgaan. Hoe bijzonder het is dat we er voor hebben gekozen dat de wereld is omgeven van regels, dogma’s, waarheden en zo-doen-we-het-nou-eenmaals, dat we vergeten zijn te kijken naar Wat Is. Wat er nu daadwerkelijk gebeurt, wie er nu voor je staat, wat er in dit moment gebeurt. En dat we veel meer kijken naar wat hoort, zo doen we dat nou eenmaal, omdat-ik-het-zeg, omdat-ik-druk-ben-en-geen-tijd-voor-je-heb, omdat-ik-moet-werken, regels en verhalen uit de overlevering.

Overlevering
En die overlevering is echt niet per se van honderden jaren oud. Maar kan ook prima voorkomen bij een kind van tien waarvan er jaar na jaar een overdracht plaatsvindt waarbij de ‘naarheden’ van het kind gratis en voor niets meegaan in de rugzak. Dat het kind nou eenmaal zo is en dat daarmee de kous af is. Dat het kind geen eerlijke kans krijgt om te zijn wie het is want we vinden er allemaal meteen wat van. Want je kent toch wel dat verhaal van toen en toen, of de buurvrouw van de buurman van een vriendin van je moeder heeft toen gezien dat het kind dat en dat deed. Ja, dan weten we het wel hoor. Een kwajongen, rebel of losgeslagen tienermeid.

Ik voel een liedje opkomen…
Maar wat als we ook in dit soort momenten durven los te laten (let it go) van alles wat we denken te weten? Dat we durven te kijken met open ogen, in het nu, naar wat er nu gebeurt? Naar de interactie tussen de kinderen, tussen de oudere en de kinderen, naar het kind alleen als individu. Met al zijn unieke eigenschappen, die net als alle andere gehoord, gezien en begrepen wil worden. En die heel graag wil voelen dat er van hem gehouden wordt. Gewoon, omdat hij hij is. Of zij zij. En dat ook de eigenschappen, gedragingen of interacties die bij hem/haar horen, er echt bij mogen horen. Want dat maakt hij hij en zij zij, en dus uniek.

Kindertijd
Wat mij altijd heel erg helpt, is terug te denken aan de tijd dat ik zelf kind was. En geloof me, dat ben ik ook geweest. Echt. 44 jaar geleden geboren en gewoon alle jaren doorlopen. Ik heb met mijn voeten gestampt als ik mijn zin niet kreeg; ik heb steeds maar weer gevraagd of ik dat extra snoepje mocht tot mijn moeder horendol werd; ik heb stiekem met mijn hand in de koektrommel gezeten; ik kwam thuis met gaten in mijn broeken; maakte vlekken op mijn schone kleding en schreeuwde tegen mijn broertje als ik hem irritant vond. Echt, dat heb ik allemaal gedaan. En best vaak ook nog. Soms wel dagelijks de hele riedel. En soms ook weken helemaal niet.

Stel jezelf de vraag: hoe was ik als kind?
Hoe was jij als kind? Poeslief en altijd keurig in het gelid? Echt? Luisterde je altijd, deed precies wat er van je gevraagd werd ook al was je het er echt niet mee eens? Sprak je met twee woorden, stelde je je netjes voor en zei je u, u, u, u? Deed je altijd je best op school, zat je netjes stil, werkte je ijverig en gestaag door, zat je altijd stil en deed je al je klusjes in huis meteen als je uit school kwam? Echt?

Heel gezond
Dan heb je wel wat gemist hoor. Want tegen de regels in gaan is nu juist wat je nodig hebt om je eigen plek in de wereld te veroveren, om je identiteit te bepalen en te ontdekken wat jij belangrijk vindt in het leven. Dat maakt dat je goed en kwaad van elkaar leert te onderscheiden en dat ook echt intern kan voelen in plaats van dat je het geestelijk wel weet maar lichamelijk niet zo ervaart. Dan heb je het je niet eigen hebt gemaakt.

Tips:
1. een kind dat rebelleert, is heel gezond bezig. Het heeft het nodig voor de eigen ontwikkeling. Het zoekt grenzen. Die grenzen heeft hij nodig om de wereld in te kunnen gaan. Door de grenzen nu echt te voelen, kan hij die later ook echt voelen. Als hij alleen en niet meer aan jouw hand de wereld in gaat.
2. als je kind weigert of steigert, neem dan even afstand en kijk wat er gebeurt. En denk terug aan de tijd dat jij kind was. Wat deed jij? Moet je hier als ouder echt zo zwaar ingaan?


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Workshopavond 13 november

Avond met verschillende workshops voor ouders van hoogbegaafde, hoogsensitieve en alle andere kinderen.

Meer info